Van de Classicale Vergaderingen

De Schrift wijst een presbyterium in één kerk aan.

Een presbyterium bestaat uit dienaren van het Woord, en andere openbare ambtsdragers die overeenkomstig en gewaarborgd zijn door het Woord van God om regeerders van de kerk te zijn, om zich met de dienaren te verenigen in het bestuur van de kerk.

De Schrift houdt staande dat vele particuliere gemeenten onder één presbyteriaal bestuur kunnen zijn.

Deze stelling wordt bewezen met voorbeelden:

I. Ten eerste, van de kerk van Jeruzalem, die uit meer dan één gemeente bestond, en al deze gemeenten waren onder één presbyteriaal bestuur.

Dit wordt aldus bewezen:

Ten eerste, de kerk van Jeruzalem bestond uit meer dan één gemeente, zoals blijkt:

1º, Uit de menigte gelovigen die vermeld wordt, op verscheidene "plaatsen", zowel vóór de verstrooiing van de gelovigen aldaar door de vervolging, als ook daarna.

2º, Uit de vele apostelen en andere predikers in de kerk van Jeruzalem. En als er niet meer dan één gemeente was, dan preekte iedere apostel zeer zelden; hetgeen niet overeenstemt met Handelingen 6:2.

Ten derde, de verscheidenheid van talen onder de gelovigen, vermeld zowel in het tweede als in het zesde hoofdstuk van Handelingen, betoogt dat er meer dan één gemeente was in die kerk.

Ten tweede, al die gemeenten waren onder één presbyteriaal bestuur; want,

1º. Zij waren één kerk.

2º. Er wordt melding gemaakt van de oudsten van de kerk.

3º, De apostelen verrichtten de gewone handelingen van de ouderlingen, als ouderlingen in die kerk; hetgeen bewijst dat het een presbyteriale kerk was vóór de verstrooiing, Handelingen 6.

4º: Daar de onderscheiden gemeenten van Jeruzalem één kerk waren, wordt vermeld dat de oudsten van die kerk samenkwamen voor handelingen van bestuur, hetgeen bewijst dat die onderscheiden gemeenten onder één presbyteriaal bestuur waren.

En of deze gemeenten nu vast waren of niet, wat de ambtsdragers of de leden betreft, alles is één wat de waarheid van de stelling betreft.

Er schijnt ook geen wezenlijk verschil te zijn tussen de onderscheiden gemeenten van Jeruzalem en de vele gemeenten die nu in de gewone toestand van de kerk gevonden worden, wat het punt van de vereiste vastheid van ambtsdragers of leden betreft.

Ten derde houdt de Schrift staande dat vele gemeenten onder één presbyteriaal bestuur kunnen zijn.

II. Ten tweede, door het voorbeeld van de kerk van Efeze; want,

Ten eerste, dat er meer dan één gemeente was in de kerk van Efeze, blijkt uit Handelingen 20:31, waar melding gemaakt wordt van Paulus' verblijf te Efeze in het prediken, voor de ruimte van drie jaren; en Handelingen 19:18,19,20, waar het bijzondere gevolg van het Woord vermeld wordt; en vers 10 en 17 (Handelingen 19:10,17) van hetzelfde hoofdstuk, waar onderscheid gemaakt wordt tussen Joden en Grieken; en 1 Korinthe 16:8,9, waar Paulus' verblijf te Efeze tot de Pinksterdag verklaard wordt; en vers 19 (1 Korinthe 16:19), waar melding gemaakt wordt van een particuliere kerk in het huis van Aquila en Priscilla, toen te Efeze, zoals blijkt uit Handelingen 18:19,24,26. Al hetgeen, tezamen genomen, bewijst dat de menigte gelovigen meer dan één gemeente vormde in de kerk van Efeze.

Ten tweede wordt bewezen dat er vele oudsten waren over deze vele gemeenten, als één kudde.

Ten derde, dat deze vele gemeenten één kerk waren, en onder één presbyteriaal bestuur stonden.