Van de Congregationele Vergaderingen

De regerende ambtsdragers van een particuliere gemeente hebben de macht, met gezag, om enig lid van de gemeente voor zich te roepen, zoals zij een rechtvaardige gelegenheid daartoe zien.

De kennis en de geestelijke staat van de onderscheiden leden van de gemeente te onderzoeken.

Te vermanen en te bestraffen.

Deze drie takken worden bewezen door Hebreeën 13:17; 1 Tessalonicenzen 5:12,13; Ezechiël 34:4.

De geoorloofde schorsing van de tafel des Heeren, van een persoon die nog niet uit de kerk is verstoten, is naar de Schrift:

Ten eerste, omdat de inzetting zelf niet ontheiligd mag worden.

Ten tweede, omdat ons geboden wordt ons af te zonderen van hen die ongeregeld wandelen.

Ten derde, om de grote zonde en het gevaar, zowel voor hem die onwaardig komt, als voor de gehele kerk. En er was macht en gezag, onder het Oude Testament, om onreine personen van de heilige dingen te weren.

Diezelfde macht en gezag blijft, naar analogie, bestaan onder het Nieuwe Testament.

De regerende ambtsdragers van een particuliere gemeente hebben de macht om met gezag een persoon die nog niet uit de kerk verstoten is, van de tafel des Heeren te schorsen:

Ten eerste, omdat zij die gezag hebben om te oordelen en toe te laten wie geschikt zijn om het sacrament te ontvangen, ook gezag hebben om hen die onwaardig geacht worden, terug te houden.

Ten tweede, omdat het een kerkelijke zaak van gewone praktijk is, die tot die gemeente behoort.

Wanneer gemeenten verdeeld en vastgesteld zijn, hebben zij alle wederzijdse hulp van elkander nodig, zowel wat hun eigen zwakheden en onderlinge afhankelijkheid betreft, als wat de uitwendige vijanden betreft.