XII - De onderlinge vermaning

Aangezien het Woord van God vereist dat wij op elkander acht geven, om elkander aan te sporen tot liefde en goede werken; daarom behoort ieder lid van deze kerk, te allen tijde, en in het bijzonder in deze tijd, waarin de goddeloosheid overvloedig is, en spotters, die hun eigen begeerten navolgen, het vreemd achten dat anderen niet met hen meelopen tot dezelfde overmaat van bandeloosheid, zichzelf en anderen aan te sporen tot de plichten van onderlinge stichting, door onderwijzing, vermaning en bestraffing; elkander aansporend om de genade Gods te openbaren door de goddeloosheid en de wereldse begeerten te verzaken, en godzalig, matig en rechtvaardig te leven in deze tegenwoordige wereld; de kleinmoedigen vertroostend en voor elkander biddend. 

Deze plichten moeten respectievelijk vervuld worden bij bijzondere gelegenheden, door de Goddelijke Voorzienigheid geboden; zoals bijvoorbeeld, wanneer men onder enige ramp, kruis of grote moeilijkheid, raad of vertroosting zoekt; of wanneer een overtreder teruggewonnen moet worden door particuliere vermaning, en indien deze niet vruchtbaar is, door één of twee anderen daarbij te voegen, overeenkomstig de regel van Christus, opdat in de mond van twee of drie getuigen ieder woord bevestigd worde.