Ya Meza ya Bwana

Bwana wetu Yesu, katika usiku ule aliotolewa, alianzisha sakramenti ya mwili na damu yake, iitwayo Meza ya Bwana, ili itunzwe katika Kanisa lake hadi mwisho wa dunia; kwa ajili ya ukumbusho wa kudumu wa dhabihu yake mwenyewe katika kifo chake, kuthibitisha faida zote hizo kwa waaminio wa kweli, lishe na ukuaji wao wa kiroho ndani yake, na kujifunga kwao zaidi katika wajibu wote wanaomdai; na kuwa kifungo na ahadi ya ushirika wao naye, na wao kwa wao, kama viungo vya mwili wake wa fumbo.

Katika sakramenti hii, Kristo hatolewi kwa Baba yake, wala hakuna dhabihu halisi yoyote inayotolewa kwa ajili ya msamaha wa dhambi za walio hai au wafu, bali ni ukumbusho tu wa kujitoa kwake mara moja, yeye mwenyewe, msalabani, mara moja kwa ajili ya wote, na sadaka ya kiroho ya sifa zote zinazowezekana kwa Mungu kwa ajili hiyo; kiasi kwamba dhabihu ya Kipapa ya misa, kama wanavyoiita, ni yenye kudhuru kwa namna ya kuchukiza sana dhabihu ile moja ya Kristo, ndiyo pekee upatanisho kwa dhambi zote za wateule.

Bwana Yesu, katika agizo hili, amewaamuru wahudumu wake kutangaza kwa watu neno lake la kuanzisha sakramenti hii, kuomba, na kubariki vipengele vya mkate na divai, na kwa hivyo kuvitenga kutoka matumizi ya kawaida kuwa matumizi matakatifu; na kuchukua na kuumega mkate, kuchukua kikombe, na (wao wenyewe wakishiriki pia) kuwapa vipengele hivyo wale wanaoshiriki; lakini si kwa yeyote asiyekuwepo wakati huo katika kusanyiko.

Misa za faragha, au kupokea sakramenti hii na kuhani, au mtu mwingine yeyote, peke yake; kama vile pia kunyima watu kikombe; kuabudu vipengele hivyo, kuviinua, au kuvibeba huku na huko kwa ajili ya kuabudiwa, na kuvihifadhi kwa matumizi yoyote ya kidini ya kudhaniwa, yote hayo ni kinyume na asili ya sakramenti hii, na kinyume na agizo la Kristo.

Vipengele vya nje katika sakramenti hii, vikiwa vimetengwa ipasavyo kwa matumizi yaliyoamriwa na Kristo, vina uhusiano na yeye aliyesulubiwa, kiasi kwamba kwa kweli, ingawa ni kisakramenti tu, wakati mwingine huitwa kwa jina la vitu wanavyoviwakilisha, yaani, mwili na damu ya Kristo; ijapokuwa, kwa kiini na asili, bado vinabaki kwa kweli, na hasa, kuwa mkate na divai, kama vilivyokuwa kabla.

Fundisho lile linalodai kwamba kiini cha mkate na divai kinabadilika kuwa kiini cha mwili na damu ya Kristo (linaloitwa kwa kawaida transubstantiation) kwa kuwekwa wakfu na kuhani, au kwa njia nyingine yoyote, ni kinyume, si tu na Maandiko, bali hata na akili timamu na usababu; linaharibu asili ya sakramenti; na limekuwa, na ni sababu ya ushirikina wa aina nyingi, naam, ya ibada za sanamu nzito.

Wapokeaji wanaostahili, wanaposhiriki kwa nje vipengele vinavyoonekana katika sakramenti hii, wakati huo huo kwa ndani kwa imani, kwa kweli na hakika, ingawa si kwa mwili na kimwili, bali kiroho, hupokea na kujilisha Kristo aliyesulubiwa, na faida zote za kifo chake: mwili na damu ya Kristo wakati huo hazipo kimwili au kwa mwili ndani, pamoja na, au chini ya mkate na divai; bali kwa hakika, lakini kiroho, zipo kwa imani ya waaminio katika agizo hilo, kama vile vipengele vyenyewe vilivyo kwa hisia zao za nje.

Ingawa watu wajinga na waovu hupokea vipengele vya nje katika sakramenti hii, hawapokei kile kinachoashiriwa navyo; bali kwa kuja kwao bila kustahili wanakuwa na hatia ya mwili na damu ya Bwana, kwa maangamizi yao wenyewe. Kwa hiyo watu wote wajinga na wasiomcha Mungu, kwa kuwa hawafai kufurahia ushirika naye, hawastahili meza ya Bwana, wala hawawezi, bila dhambi kubwa dhidi ya Kristo, wakiwa bado hivyo, kushiriki fumbo hili takatifu, au kukubaliwa ndani yake.