Ya Ibada ya Dini na Siku ya Kupumzika

Nuru ya asili inaonyesha kwamba yuko Mungu, ambaye ana enzi na mamlaka juu ya vyote; ni mwema, na anatenda mema kwa wote; na kwa hiyo anapaswa kuogopwa, kupendwa, kusifiwa, kuombwa, kutumainiwa, na kutumikiwa kwa moyo wote, na kwa nafsi yote, na kwa nguvu zote. Lakini njia inayokubalika ya kumwabudu Mungu wa kweli imeanzishwa na yeye mwenyewe, na kupunguziwa mipaka na mapenzi yake mwenyewe yaliyofunuliwa, kiasi kwamba hawezi kuabudiwa kwa mujibu wa mawazo na hila za wanadamu, au mapendekezo ya Shetani, chini ya uwakilishi wowote unaoonekana au njia nyingine yoyote isiyoamriwa katika Maandiko Matakatifu.

Ibada ya kidini inapaswa kutolewa kwa Mungu, Baba, Mwana, na Roho Mtakatifu; na kwake yeye peke yake: si kwa malaika, watakatifu, au kiumbe kingine chochote: na tangu Anguko, si bila Mpatanishi; wala katika upatanishi wa mwingine yeyote isipokuwa Kristo peke yake.

Sala pamoja na shukrani, ikiwa sehemu maalum ya ibada ya kidini, inatakiwa na Mungu kwa watu wote; na ili ikubalike, inapaswa kutolewa kwa jina la Mwana, kwa msaada wa Roho wake Mtakatifu, kwa mujibu wa mapenzi yake, kwa ufahamu, heshima, unyenyekevu, bidii, imani, upendo, na uvumilivu; na, ikiwa kwa sauti, katika lugha inayojulikana.

Sala inapaswa kutolewa kwa ajili ya mambo halali, na kwa ajili ya watu wa aina zote walio hai, au watakaoishi baadaye; lakini si kwa ajili ya wafu, wala kwa ajili ya wale ambao inajulikana kwamba wametenda dhambi ya mauti.

Usomaji wa Maandiko kwa hofu ya kimungu; mahubiri ya kweli, na usikilizaji wa Neno kwa dhamiri, katika utii kwa Mungu kwa ufahamu, imani, na heshima; kuimba zaburi kwa neema moyoni; kama vile, pia, usimamizi mzuri na upokeaji unaostahili wa sakramenti alizoziagiza Kristo; ni sehemu zote za ibada ya kawaida ya kidini ya Mungu: zaidi ya viapo vya kidini, na nadhiri, kufunga kwa dhati, na shukrani kwa nyakati maalum; ambazo, katika nyakati na majira yake mbalimbali, zinapaswa kutumiwa kwa namna takatifu na ya kidini.

Wala sala, wala sehemu nyingine yoyote ya ibada ya kidini, sasa, chini ya injili, haifungamani, wala haikubaliki zaidi, kwa mahali popote inapofanyika, au kuelekea mahali hapo: bali Mungu anapaswa kuabudiwa kila mahali katika roho na kweli; kama katika familia binafsi kila siku, na kwa siri kila mtu peke yake, ndivyo pia kwa dhati zaidi katika mikutano ya hadhara, ambayo haipaswi kupuuzwa au kuachwa kwa uzembe au kwa makusudi, wakati Mungu, kwa Neno lake au majaliwa yake, anapoita kwa hilo.

Kama vile ni sheria ya asili kwamba, kwa ujumla, kiasi kinachostahili cha muda kitengwe kwa ajili ya ibada ya Mungu; ndivyo pia, katika Neno lake, kwa amri chanya, ya kimaadili na ya milele, inayowafunga watu wote katika nyakati zote, ameagiza hasa siku moja katika saba kuwa Sabato, itakaswe kwake: ambayo, tangu mwanzo wa ulimwengu hadi ufufuo wa Kristo, ilikuwa siku ya mwisho ya juma; na, tangu ufufuo wa Kristo, ilibadilishwa kuwa siku ya kwanza ya juma, ambayo katika Maandiko inaitwa Siku ya Bwana, na inapaswa kuendelezwa hadi mwisho wa ulimwengu kama Sabato ya Kikristo.

Sabato hii inapaswa kutakaswa kwa Bwana wakati watu, baada ya kuandaa mioyo yao ipasavyo, na kupanga mambo yao ya kawaida kabla, hawaishii tu kuadhimisha pumziko takatifu siku nzima kutoka kazi zao wenyewe, maneno, na mawazo kuhusu shughuli zao za kidunia na burudani; bali pia wanatumia muda wote katika matendo ya hadhara na ya faragha ya ibada yake, na katika wajibu wa lazima na wa rehema.