Van de begrafenis van de doden

WANNEER iemand uit dit leven scheidt, worde het lichaam, op de dag der begrafenis, welvoeglijk vergezeld van het huis naar de daartoe aangewezen plaats voor de openbare begrafenis, en aldaar onmiddellijk begraven, zonder enige plechtigheid.

En omdat de gewoonte van knielen en bidden bij of naar het lichaam, en andere dergelijke gebruiken, op de plaats waar het ligt voordat het naar het graf gedragen wordt, bijgelovig zijn; en omdat het bidden, lezen en zingen, zowel bij het gaan naar het graf als daarbij, grovelijk misbruikt is, op geen enkele wijze de doden ten goede komt, en op vele manieren schadelijk gebleken is voor de levenden; laten wij daarom al die dingen achterwege.

Nochtans achten wij het zeer gepast dat de christelijke vrienden die het lichaam vergezellen naar de daartoe aangewezen plaats voor de openbare begrafenis, zich toeleggen op overdenkingen en onderhoudingen die bij de gelegenheid passen, en dat de dienaar, zoals bij andere gelegenheden, ook op dit ogenblik, indien hij aanwezig is, hen hun plicht indachtig make.

Dat dit niet zo verstaan worde dat enige burgerlijke eer of eerbetoon bij de begrafenis, passend bij de rang en staat van de overledene, terwijl hij leefde, ontzegd wordt.