Van de openbare viering van dankdagen

WANNEER zulk een dag gehouden zal worden, zal daarvan, en van de gelegenheid waarbij hij gehouden wordt, tijdig kennis gegeven worden, opdat het volk zich er beter op kan voorbereiden.

Wanneer de dag aangebroken is, en de gemeente vergaderd (na de particuliere voorbereidingen), moet de dienaar beginnen met een woord van vermaning, om het volk aan te sporen tot de plicht waarvoor het vergaderd is, en met een kort gebed om de bijstand en de zegen Gods af te smeken (zoals bij andere samenkomsten voor de openbare eredienst) naar de bijzondere gelegenheid van hun samenkomst.

Dat hij daarna een beknopt verhaal geve van de verkregen bevrijding, of de ontvangen barmhartigheid, of van hetgeen ook die samenkomst van de gemeente veroorzaakt moge hebben, opdat allen het beter mogen verstaan, of zich ervan bewust zijn, en er meer door aangedaan worden.

En, aangezien het zingen van psalmen de meest gepaste inzetting is om vreugde en dankzegging uit te drukken, worde enige psalm of psalmen, daartoe passend, gezongen, vóór of na het lezen van enig gedeelte van het Woord, passend bij de tegenwoordige zaak.

Vervolgens ga de dienaar die zal prediken, over tot een verdere vermaning en gebed vóór zijn preek, met bijzondere betrekking op het tegenwoordige werk; waarna hij predike over enige Schrifttekst, passend bij de gelegenheid.

Na het einde van de preek moet hij niet alleen bidden, zoals bij andere gelegenheden na de prediking, met gedachtenis van de behoeften van de Kerk, de Koning en de Staat (indien deze vóór de preek achterwege gelaten zijn), maar zich uitbreiden in de behoorlijke en plechtige dankzegging voor de vroegere barmhartigheden en bevrijdingen; maar meer in het bijzonder voor hetgeen hen thans tot dankzegging bijeenroept: met de ootmoedige bede dat de gewone barmhartigheden Gods mogen voortduren en vernieuwd worden, naar het nodig is, en heiligende genade om er een goed gebruik van te maken. En zo, na nog een psalm gezongen te hebben, passend bij de barmhartigheid, zende hij de gemeente heen met een zegen, opdat zij een gevoeglijke tijd hebben voor hun maaltijd en verkwikking.

Maar de dienaar moet hen (alvorens hen heen te zenden) plechtig vermanen zich te wachten voor alle overmaat en losbandigheid, die tot gulzigheid of dronkenschap zou kunnen leiden, en nog veel meer voor deze zonden zelf, bij hun maaltijd en verkwikking; en dat zij er zorg voor dragen dat hun vreugde en verheuging niet vleselijk, maar geestelijk zij, hetgeen de lof Gods heerlijk kan maken, en henzelf nederig en matig; en dat zowel hun voeding als hun verheuging hen des te blijmoediger en ruimer make, om Zijn lof voort te zetten te midden van de gemeente, wanneer zij daarin terugkeren in het overige deel van die dag.

Wanneer de gemeente opnieuw vergaderd is, worde de loop van het gebed, het lezen, het prediken, het zingen van psalmen en het opdragen van meer lof en dankzegging, hernieuwd en voortgezet, zoals hierboven voor de morgen aangewezen is, voor zover de tijd het toelaat.

Op een van de openbare samenkomsten van die dag, of op beide, worde een collecte gehouden voor de armen (en evenzo op de dag van openbare verootmoediging), opdat hun lendenen ons zegenen en zich meer met ons verblijden. En het volk worde vermaand, aan het einde van de laatste samenkomst, de rest van die dag door te brengen in heilige plichten, en in blijken van christelijke liefde en weldadigheid jegens elkander, en in zich steeds meer te verblijden in de Heere, zoals het betaamt hun die de vreugde des Heeren tot hun sterkte maken.